خستـہ امـ، خستـہ اے تنها و غریبـ در دلـ شبـ کـہ از تکرار شبـہاے بـے لبخند، از تکرار ورقـہ هاے سپید تنـہایـے، کـہ هر شبـ بـے هیچـ نوشتـہ اے، بـے هیچـ نقشـ و نگارے ورقـ میخورنـ ـد، دلگیرمـ

نمیدانمـ ستارـہـ شمردنـہا تا بـہ کـے باید کار مـטּ باشد؟

نمیدانمـ بـہ روے ایواטּ شبـ تنـہا نشستـטּهـا تا بـہ کـے باید کار مـטּ باشد؟

نمیدانمـ بـہ امید قاصدکـ شادے نشستـטּ هـا تا بـہ کـے باید همراـہـ مـטּ باشد؟!!